Trwa "The Voice Senior". To właśnie wydarzyło się na antenie

O "The Voice Senior"

„The Voice Senior” to format, który od momentu debiutu w polskiej telewizji konsekwentnie buduje własną tożsamość, wyraźnie odróżniając się od klasycznego „The Voice of Poland”. Choć konstrukcja programu pozostaje dobrze znana widzom — przesłuchania w ciemno, drużyny trenerów, etapy rywalizacji — jego sens i ciężar gatunkowy są rozłożone inaczej. Tutaj na pierwszy plan wysuwa się doświadczenie życiowe, dojrzałość emocjonalna i autentyczność, a nie pogoń za błyskawiczną karierą czy medialnym sukcesem. Uczestnikami są osoby, które ukończyły 60. rok życia i często po raz pierwszy stają na dużej scenie, niosąc ze sobą nie tylko głos, ale także biografię, wspomnienia i osobiste historie.

Program pełni więc funkcję znacznie szerszą niż tylko konkurs muzyczny. Dla wielu bohaterów „The Voice Senior” staje się przestrzenią symbolicznego domknięcia marzeń odłożonych na później, dowodem na to, że pasja nie ma daty ważności, a potrzeba ekspresji artystycznej nie zanika wraz z wiekiem. W przeciwieństwie do młodszych edycji formatu, gdzie stawką bywa kontrakt fonograficzny czy szybka rozpoznawalność, wersja „Senior” akcentuje relację z publicznością, emocjonalne porozumienie i prawdę sceniczną. To właśnie te elementy sprawiają, że program bywa odbierany jako bardziej wzruszający, spokojniejszy, ale też głębiej osadzony w doświadczeniu społecznym.

Siódma edycja „The Voice Senior”, która wystartowała 3 stycznia 2026 roku, przynosi również istotne zmiany i wyraźnie zarysowany skład trenerski. W fotelach jurorskich zasiedli artyści o ugruntowanej pozycji i bardzo różnych temperamentach scenicznych: Alicja Majewska, Andrzej Piaseczny, Robert Janowski oraz — po raz pierwszy w tym formacie — Majka Jeżowska. Powroty Majewskiej i Piasecznego gwarantują programowi ciągłość i profesjonalną stabilność, opartą na empatii oraz ogromnym doświadczeniu pracy z wykonawcami. Robert Janowski wnosi do show narracyjną swobodę i charakterystyczną lekkość, balansując między rolą mentora a showmana.

Najwięcej uwagi przyciąga jednak debiut Majki Jeżowskiej w roli trenerki. Jej obecność wprowadza do programu inną wrażliwość i energię, opartą na otwartości, bezpośredniości i emocjonalnym kontakcie z uczestnikami. Zróżnicowanie osobowości jurorów sprawia, że relacje na scenie nie są jednowymiarowe — komentarze bywają ciepłe, czasem krytyczne, ale rzadko obojętne. To właśnie ta dynamika, oparta na dialogu doświadczeń, a nie rywalizacji ego, stanowi dziś jeden z kluczowych atutów „The Voice Senior” i decyduje o jego trwałej obecności w krajobrazie polskich talent show.

Kontrowersje w "The Voice Senior"

Pierwsze odcinki siódmej edycji „The Voice Senior” wywołały zaskakująco intensywną reakcję widzów, a centrum tej dyskusji bardzo szybko stała się Majka Jeżowska. Jej debiut w roli trenerki formatu skierowanego do uczestników 60+ okazał się jednym z najbardziej komentowanych elementów nowej odsłony programu. Artystka, kojarzona od dekad przede wszystkim z repertuarem dziecięcym i sceniczną bezpośredniością, zaprezentowała się w zupełnie nowej konfiguracji – jako mentorka dorosłych, doświadczonych wykonawców, często starszych od niej samej. To zderzenie wizerunków i ról od początku wzbudzało emocje.

Jeżowska weszła do programu z dużą energią, spontanicznością i wyraźną potrzebą zaznaczenia swojej obecności. Dla części widzów był to powiew świeżości – radość, żywiołowość i entuzjazm interpretowano jako autentyczne zaangażowanie i szczere emocje wobec uczestników. Inni jednak odbierali ten styl znacznie bardziej krytycznie, zarzucając jej nadmierną ekspresję, częste wtrącanie się w wypowiedzi pozostałych jurorów oraz dominowanie rozmów przy ocenach występów. W mediach społecznościowych szybko zaczęły pojawiać się komentarze sugerujące, że dynamika programu bywa przez to zaburzona, a naturalny rytm wypowiedzi trudniejszy do utrzymania.

Szczególnie wyraźnie kontrast ten uwidaczniał się w zestawieniu z Alicją Majewską, której obecność w „The Voice Senior” opiera się na spokoju, refleksyjności i oszczędnym, precyzyjnym komentarzu. Interakcje obu trenerek momentami sprawiały wrażenie zderzenia dwóch odmiennych estetyk komunikacyjnych: z jednej strony ekspansywnej, emocjonalnej narracji, z drugiej – wyważonej i zdystansowanej. Dla części odbiorców taki kontrast stanowił wartość dodaną, dla innych – źródło dyskomfortu i poczucia chaosu.

Warto jednak zauważyć, że krytyka kierowana wobec Majki Jeżowskiej nie dotyczyła jej kompetencji muzycznych ani doświadczenia scenicznego. Te pozostają w zasadzie poza sporem. Dyskusja koncentruje się raczej na stylu bycia i sposobie komunikowania się w ramach telewizyjnego formatu. Programy z rodziny „The Voice” funkcjonują na styku talent show i widowiska rozrywkowego, gdzie osobowość jurora bywa równie istotna jak jego fachowa ocena. W tym sensie obecność Jeżowskiej wprowadziła do „The Voice Senior” dodatkową dynamikę i napięcie dramaturgiczne. Choć początkowo może ono irytować część widzów, równie dobrze może stać się elementem, który przyciągnie uwagę i utrzyma zainteresowanie kolejnymi odcinkami — bo w telewizji, nawet tej „senioralnej”, emocje nadal pozostają walutą o wysokiej wartości.

Niesłychane sceny w "The Voice Senior"

Siódma edycja „The Voice Senior” właśnie przeszła do historii, oferując widzom moment, jakiego wcześniej w tym formacie jeszcze nie było. Po raz pierwszy na tej samej scenie pojawiło się małżeństwo z niemal półwiecznym stażem – Barbara i Albert Czarkowscy, którzy są razem od 45 lat. Ich obecność w programie stała się nie tylko muzycznym wydarzeniem, lecz także poruszającą opowieścią o wspólnej drodze przez życie, w której dźwięki od zawsze odgrywały ważną rolę.

Pani Barbara już w materiale zapowiadającym odcinek sięgnęła pamięcią do początków tej relacji, podkreślając, że muzyka połączyła ich na długo przed ślubem.

„Poznałam mojego przyszłego męża, który był basistą w zespole, z którym się mijaliśmy na trasach” – mówiła, przywołując czasy intensywnych wyjazdów koncertowych i młodzieńczych fascynacji sceną.

Choć wspólnie tworzą małżeństwo od dekad, w „The Voice Senior” zdecydowali się wystąpić oddzielnie. Nie było więc rodzinnego duetu ani wspólnego wykonania – każde z nich stanęło przed trenerami samodzielnie, biorąc odpowiedzialność wyłącznie za własny występ. Ten wybór jasno pokazał, że mimo wspólnej historii artystycznej Barbara i Albert pozostają niezależnymi osobowościami scenicznymi.

Odcinek, który jest emitowany obecnie, przyniósł rozbieżne rozstrzygnięcia. Występ Barbary, choć pełen emocji i życiowego doświadczenia, nie zapewnił jej awansu do kolejnego etapu. Jurorzy docenili jej historię, jednak tym razem żaden z foteli nie odwrócił się na tyle, by umożliwić dalszą rywalizację. Zupełnie inaczej potoczyły się losy Alberta – jego interpretacja przekonała trenerów, a on sam postanowił kontynuować przygodę w drużynie Alicji Majewskiej.

Ich występ przypomniał, że „The Voice Senior” to nie tylko konkurs wokalny, lecz także przestrzeń dla historii o miłości, konsekwencji i pasji, która potrafi trwać przez całe życie – znacznie dłużej niż jeden sezon telewizyjnego show.