Warszawa w żałobie. Nie żyje legendarny trener

Te gwiazdy odeszły w 2025 roku

Rok 2025 zapisze się w historii polskiego show-biznesu jako czas wyjątkowo bolesny i pełen strat. Zwykle media plotkują o nowych domach, romansach czy rozstaniach gwiazd, tym razem jednak branża musiała zmierzyć się z falą pożegnań, które naprawdę poruszyły serca fanów. Odeszły osoby, które w swoich dziedzinach były autentyczne, niepowtarzalne i niemożliwe do zastąpienia.

Największe poruszenie wywołała śmierć Tomasza Jakubiaka, kucharza, który zdobył serca Polaków nie tylko talentem kulinarnym, ale przede wszystkim szczerością i pogodnym podejściem do życia. Jego publiczna walka z rzadkim nowotworem była prowadzona z klasą – bez taniej martyrologii, bez dramatyzowania. Jakubiak pokazywał, że można dzielić się wiedzą, edukować i inspirować, pozostając sobą. Kiedy odszedł, wielu widzów poczuło, jakby straciło bliskiego przyjaciela, który z ekranu uczył, że gotowanie to przede wszystkim radość i dzielenie się nią z innymi.

Nie mniej bolesne było odejście Joanny Kołaczkowskiej – serca kabaretu Hrabi, artystki, której poczucie humoru było inteligentne, czułe i niezwykle trafne. Jej skecze i występy pozostawiały ślad w pamięci widzów, a jej głos i obecność wciąż kojarzyły się z prawdziwą magią polskiej sceny kabaretowej. Jej brak to nie tylko strata dla fanów, ale i dla całej branży, która utraciła jeden z filarów swojego komediowego świata.

Rok 2025 zabrał też Stanisława Soykę, artystę, którego głos i twórczość od dekad kształtowały pejzaż polskiej muzyki. Soyka potrafił śpiewać o trudnych sprawach w sposób, który przynosił ukojenie, a po jego śmierci w świecie jazzu, poezji i muzyki popularnej zapadła wyraźna cisza.

Te dramatyczne wydarzenia brutalnie przypomniały, że nawet najbardziej utalentowane i pełne pasji osoby nie są niezniszczalne. Ale talent i autentyczność nie znikają z nami – pozostają w przepisach, piosenkach, skeczach i wspomnieniach, do których będziemy wracać przez lata. Rok 2025 udowodnił, że prawdziwa pamięć o twórcach, ich radości i pasji może być równie trwała jak ich dzieła.

Kim był?

Marek Jabłoński (ur. ok. 1949 – zm. 23 lutego 2026) był jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich trenerów koszykarskich, którego nazwisko na stałe wpisało się w historię Legii Warszawa i polskiej koszykówki. Jego kariera zawodowa obejmowała dziesięciolecia pracy na najwyższym poziomie krajowym, a wkład w rozwój klubu i wychowanie kolejnych pokoleń zawodników był nieoceniony.

Jabłoński przez wiele lat pozostawał związany z warszawskim klubem, który w jego rękach wielokrotnie przechodził okresy intensywnego rozwoju sportowego. Pierwszy raz prowadził drużynę w latach 1989–1991, kiedy Legia rywalizowała w najwyższej klasie rozgrywkowej. Jego podejście do treningu i taktyki wprowadzało nową jakość do zespołu, a jego styl pracy był ceniony zarówno przez zawodników, jak i kibiców. Po kilku latach powrócił do klubu w sezonie 1998/99, gdy drużyna występowała na zapleczu ekstraklasy, gdzie ponownie wykazał się umiejętnością odbudowy zespołu i motywowania zawodników w trudnych warunkach sportowej rywalizacji.

Marek Jabłoński nie był trenerem, który ograniczał się jedynie do strategii boiskowych. Był mentorem, który przykładał ogromną wagę do wartości zespołowych, dyscypliny i rozwoju młodych koszykarzy. Jego doświadczenie i zaangażowanie sprawiały, że drużyny, którymi kierował, nie tylko rywalizowały skutecznie na parkiecie, ale także budowały trwałą więź i poczucie wspólnoty wśród zawodników. Kibice pamiętają go jako człowieka pełnego pasji, który całe życie poświęcił sportowi i wychowaniu kolejnych pokoleń adeptów koszykówki.

Śmierć trenera

23 lutego 2026 roku polska koszykówka – i cała społeczność sportowa – pogrążyła się w smutku z powodu odejścia jednej z najważniejszych postaci w historii dyscypliny w naszym kraju. Marek Jabłoński, trener, którego nazwisko przez lata łączyło się przede wszystkim z ﹙sekcją koszykówki Legii Warszawa﹚ – klubem o bogatej tradycji i swoistej legendzie w polskim basketbolu – zmarł w wieku 76 lat. Informację o jego śmierci oficjalnie potwierdził stołeczny klub, publikując kondolencje i wspomnienie postaci, której poświęcił znaczną część swojego życia.

Dla wielu kibiców i obserwatorów sportu Jabłoński był kimś więcej niż trenerem – był mentorem, opiekunem i człowiekiem instytucją, który wywarł trwały wpływ na rozwój koszykówki w Warszawie i w całej Polsce. Jego początki z Legią sięgają lat 80. XX wieku, a pierwsze poważne sukcesy osiągał już w sezonie 1988/1989, kiedy to warszawski zespół pod jego wodzą zajął wysokie miejsce w najwyższej klasie rozgrywkowej. Powrót do klubu dekadę później okazał się równie znaczący – w sezonie 1999/2000 doprowadził drużynę do awansu na najwyższy poziom ligowy, pokonując w decydujących meczach Zagłębie Sosnowiec i dając Legii powrót na salony polskiej koszykówki.

Jabłoński był znany z konsekwentnej pracy nad zespołem i umiejętności budowania silnej tożsamości drużyny – nie tylko w sensie taktycznym, ale przede wszystkim mentalnym. Jego trenerka opierała się na dyscyplinie, odpowiedzialności i wzajemnym szacunku, co sprawiało, że zawodnicy, których prowadził, pozostawali ze sobą złączeni nie tylko podczas meczów, ale także poza parkietem. To podejście uczyniło go postacią rozpoznawalną i szanowaną w środowisku, a każda kolejna generacja kibiców znała jego nazwisko jako synonim tradycji i pasji do koszykówki.

Reakcje na jego śmierć szybko pojawiły się w mediach, wśród byłych zawodników oraz fanów, którzy w mediach społecznościowych dzielili się wspomnieniami o jego wpływie na ich sportowe i życiowe drogi. Wielu podkreślało, że Jabłoński reprezentował epokę, w której trener był nie tylko pedagogiem sportowym, lecz także przewodnikiem młodych ludzi, ucząc wartości, które wykraczały daleko poza linie boiska.

Odejście Marka Jabłońskiego to nie tylko strata dla środowiska koszykarskiego, ale też moment refleksji nad tym, jak wielką rolę mogą odgrywać postaci niekoniecznie na pierwszych stronach gazet, lecz w codziennej pracy z drużynami i społecznościami – osoby, których dziedzictwo trwać będzie długo w pamięci klubów, zawodników i kibiców, którym poświęcił całe swoje życie.