Szeremeta nie wytrzymała po Gali Mistrzów Sportu. Padły mocne oskarżenia

Za nami Gala Mistrzów Sportu

Gala Mistrzów Sportu to jeden z tych wieczorów, kiedy dresy i trykoty lądują w szafie, a ich miejsce zajmują garnitury i wieczorowe suknie. Choć na czerwonym dywanie błyszczą flesze, pod spodem kryje się coś znacznie starszego i ważniejszego niż zwykły bankiet. To tradycja, która ciągnie się od lat 20. ubiegłego wieku, co czyni ten plebiscyt jednym z najstarszych w Polsce. Zasady są proste: to kibice decydują, kto w minionym roku najbardziej zaimponował im charakterem i wynikami. W tym roku oczy wszystkich szukały przede wszystkim Kuby Błaszczykowskiego, który na gali pojawił się z żoną. To postać symboliczna – sportowiec, który dla wielu jest uosobieniem pokory i lojalności, a jego obecność zawsze dodaje wydarzeniu klasy. Gala to przecież nie tylko statuetki za rekordy czy medale olimpijskie. To moment, w którym polski sport na chwilę zwalnia, by pokazać ludzką twarz tych, których na co dzień oglądamy w pełnym skupieniu na stadionach czy skoczniach.

Dla zawodników wygrana w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” to często coś więcej niż kolejny puchar do kolekcji. To potwierdzenie, że ich wysiłek został zauważony przez ludzi, a nie tylko przez sędziów z arkuszami wyników. Lista laureatów z minionych dekad to właściwie gotowy podręcznik do historii Polski – są tam nazwiska, które budowały naszą narodową dumę w najtrudniejszych czasach. Całość sprowadza się do prostej lekcji: za każdym sukcesem stoi poświęcenie i dyscyplina. Pokazuje, że systematyczność i odwaga mogą zaprowadzić na sam szczyt. To wieczór pełen emocji, który udowadnia, że sport wciąż potrafi nas łączyć, niezależnie od tego, komu kibicujemy na co dzień.

Julia Szeremeta o plebiscycie

Plebiscyt na Sportowca Roku to od lat to samo widowisko: wielkie emocje, eleganckie garnitury i wieczór, w którym matematyka spotyka się z sympatią kibiców. W tym roku niemal wszyscy byli pewni jednego – Julia Szeremeta musi być w pierwszej dziesiątce. 22-letnia pięściarka stała się przecież twarzą igrzysk w Paryżu, a jej taneczny krok w ringu i zawadiacki styl bycia kupiły całą Polskę. Olimpijskie srebro wydawało się biletem wstępu do elity, na który nikt nie śmiałby kręcić nosem.

Rzeczywistość okazała się jednak inna. Kiedy ogłoszono finałową dziesiątkę, a nazwisko Szeremety się w niej nie pojawiło, na sali i w sieci zapadła konsternacja. Statuetka, na którą po cichu liczyła Julia, trafiła w ręce Klaudii Zwolińskiej. Sama pięściarka nie zamierzała udawać, że nic się nie stało. Przed kamerami nie kryła zaskoczenia, a jej mina mówiła więcej niż setki wywiadów. To nie był wyuczony uśmiech profesjonalistki, tylko szczera reakcja dziewczyny, która po prostu czuła, że na to wyróżnienie zapracowała.

No jestem trochę zszokowana. Nic na to jednak nie poradzę, tak bywa – przyznała w rozmowie z WP SportoweFakty.

Można się spierać, czy głosy kibiców rozłożyły się niefortunnie, czy może boks olimpijski wciąż przegrywa z bardziej medialnymi dyscyplinami. Fakty są jednak takie, że Szeremeta to dziś najgorętsze nazwisko w polskim sporcie, nawet bez statuetki w dłoni. To, że zabrakło jej w TOP 10, pokazuje jedynie, jak nieprzewidywalne bywają te rankingi.

Dla Julii to pewnie bolesna lekcja, ale patrząc na jej charakter, tylko doleje to oliwy do ognia. Zamiast płakać nad brakiem nagrody, pewnie już myśli o kolejnych walkach. Bo choć tym razem wyniki plebiscytu rozminęły się z oczekiwaniami, to popularności i tego, co zrobiła w Paryżu, nikt jej nie zabierze. Czasem brak nagrody mówi o sportowcu więcej niż jej zdobycie – zwłaszcza gdy o jej nieobecności mówi się głośniej niż o samym zwycięzcy.

Julia Szeremeta o rankingu

Plebiscyt na Sportowca Roku zawsze budzi emocje, ale tegoroczne wyniki zostawiły u wielu kibiców pewien niedosyt. Na liście zabrakło Julii Szeremety w ścisłym czubie, co dla wielu jest sporym zaskoczeniem. Sama zawodniczka podchodzi do sprawy z dużym dystansem i chłodną głową, co rzadko zdarza się u sportowców w jej wieku. Julia zauważyła coś, co umknęło wielu komentatorom: głosy kibiców boksu rozłożyły się na trzy różne osoby.

Wśród nominowanych znalazły się aż trzy przedstawicielki ringu, co w praktyce oznaczało, że bokserski elektorat musiał dokonać trudnego wyboru. Zamiast skumulować całą energię na jednej faworytce, fani wybierali między kilkoma nazwiskami. To prosta matematyka – rozproszenie głosów sprawiło, że ostateczny wynik Szeremety był niższy, niż wskazywałaby na to jej popularność po igrzyskach. To ciekawy wniosek, który pokazuje, że w takich konkursach liczy się nie tylko forma fizyczna, ale też czysta taktyka głosowania.

Mieliśmy jednak aż trzy przedstawicielki boksu wśród nominowanych, to też jest coś. Czy te głosy się rozdzieliły i dlatego żadnej nie było w TOP 10? Bardzo możliwe, ale nie będę w to wnikać – powiedziała z uśmiechem.

Mimo że Julia nie stanęła na najwyższym stopniu podium plebiscytu, wcale nie zamierza z tego powodu narzekać. Jej podejście jest proste: liczy się medal na szyi, a nie statuetka w gablucie. Zawodniczka podkreśla, że miniony sezon był dla niej przełomowy i ocenia go bardzo pozytywnie. Trudno się z nią nie zgodzić – w końcu to ona przywróciła polski boks olimpijski na mapę i zyskała sympatię tysięcy ludzi swoim bezkompromisowym stylem bycia.

W świecie, gdzie wielu sportowców walczy o każdy lajk i miejsce w rankingach popularności, Szeremeta zachowuje autentyczność. Dla niej najważniejsza jest robota wykonana w ringu, a plebiscyty to tylko dodatek do ciężkiej pracy. Wygląda na to, że Julia twardo stąpa po ziemi i wie, że prawdziwy szacunek buduje się walką, a nie wynikami w esemesowych głosowaniach.