Piekło Katarzyny W. za kratami? Ujawniono, jak współwięźniarki traktują mamę Madzi

Straszna zbrodnia Katarzyny W.

Sprawa Katarzyny W., znanej w całej Polsce jako „mama Madzi”, to jeden z tych tematów, które mimo upływu lat wciąż budzą dreszcz, choć dziś już raczej podszyty zmęczeniem niż czystym szokiem. Od tragedii w Sosnowcu minęło czternaście lat, a główna bohaterka tamtego dramatu niemal od dekady tkwi za kratami. Co u niej słychać? Właściwie niewiele – i to chyba najciekawsza informacja w tej całej ponurej historii.

W. odsiaduje wyrok 25 lat więzienia i, jak wynika z docierających zza murów relacji, postanowiła po prostu zniknąć w tłumie. Zamiast skandali czy prób walki z systemem, wybrała strategię „przetrwania po cichu”. Nie szuka zwady, nie wszczyna bójki, nie próbuje być liderką celi. Z relacji osób znających więzienne realia wyłania się obraz kobiety, która robi absolutne minimum, byle tylko nie rzucać się w oczy strażnikom i współwięźniarkom. Jej jedyny wyraźny przejaw buntu? Skarga na monitoring w celi. Najwyraźniej nawet w miejscu, gdzie prywatność jest towarem deficytowym, ciągłe oko kamery okazało się dla niej nie do zniesienia. Poza tym incydentem panuje cisza. To uderzający kontrast względem cyrku, jaki fundowała nam wszystkim podczas śledztwa – pamiętnych ucieczek, przebieranek i sesji zdjęciowych na koniu.

Dziś Katarzyna W. to po prostu numer w ewidencji, który czeka na konkretną datę. Możliwość ubiegania się o warunkowe zwolnienie zyska dopiero w 2032 roku. Do tego czasu musi odsiedzieć 20 z 25 zasądzonych lat. Czy wyjdzie wcześniej? Mało prawdopodobne, biorąc pod uwagę kaliber zbrodni i to, jak bardzo ta sprawa wryła się w zbiorową pamięć. Na razie zostaje jej śląska cela i spokój, o który sama kiedyś nie zadbała.

Historia małej Madzi z Sosnowca wciąż świeża

Pamiętacie początek 2012 roku? Cała Polska na kilka tygodni wstrzymała oddech. Scenariusz był jak z najgorszego koszmaru: zniknięcie małej Madzi z Sosnowca, rzekomy porywacz i zrozpaczona matka prosząca przed kamerami o zwrot dziecka. To, co wydarzyło się później, nie tylko zburzyło ten obraz, ale na zawsze zmieniło sposób, w jaki podchodzimy do medialnych tragedii.

Kiedy wyszło na jaw, że Katarzyna W. wymyśliła porwanie, a dziewczynka zginęła z jej rąk, poczucie wspólnoty zamieniło się w narodową furię. Dziś, po czternastu latach, ta sprawa wciąż „klika się” najlepiej. Dlaczego? Bo to klasyczna historia o złu, które nie pasuje do naszych wyobrażeń o matczynej miłości. Wyrok 25 lat więzienia teoretycznie zamknął temat prawnie, ale społecznie ta rana wciąż jest świeża. W mediach co jakiś czas lądują „grypsy” lub przecieki o tym, jak wygląda życie skazanej za kratami. Dowiadujemy się, że nie ma tam lekko, że izolacja to jej codzienność, a inne osadzone nie zapominają o naturze jej zbrodni. Takie newsy karmią naszą potrzebę sprawiedliwości, choć bywają podszyte zwykłą ciekawskoscią.

Najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że o samej Madzi niemal nikt już nie wspomina w kontekście dziecka, którym była. Stała się symbolem, punktem wyjścia do dyskusji o patologii mediów i granicach ludzkiego cynizmu. Historia z Sosnowca udowodniła, że rzeczywistość potrafi być bardziej brutalna niż najbardziej mroczny kryminał, a my jako społeczeństwo wciąż nie potrafimy przejść nad tym do porządku dziennego. I pewnie jeszcze długo nie przejdziemy, bo ta sprawa to dla nas lekcja, której nikt nie chciał odrobić.

To tak traktują Katarzynę W.

Katarzyna W. to w polskich więzieniach postać niemal mityczna, choć w tym najgorszym możliwym znaczeniu. Choć od tragedii w Sosnowcu minęło kilkanaście lat, jej nazwisko wciąż działa na współwięźniarki jak płachta na byka. W żargonie strażników ma status osoby medialnej, co w praktyce oznacza, że służba więzienna musi mieć oczy dookoła głowy, by „mamie Madzi” po prostu nie stała się krzywda.

W świecie za kratami panuje brutalna, ale jasna hierarchia. Na samym szczycie są ci, którzy postawili się systemowi, na samym dnie – osoby skazane za krzywdzenie dzieci. Dla reszty osadzonych taki wyrok to bilet do całkowitego ostracyzmu. Katarzyna W. nie może liczyć na koleżeńskie pogaduszki przy herbacie; dla innych więźniarek jest po prostu „dzieciobojem”, czyli kimś, kto złamał najświętszą niepisaną zasadę. Efekty tej niechęci bywają bardzo wymierne. Tabloidy, w tym m.in. „Fakt”, wielokrotnie opisywały incydenty, do których dochodziło podczas rutynowych czynności. Podczas jednego ze spacerów inna osadzona miała napluć jej prosto w twarz. To jasny sygnał, że kara wymierzona przez sąd to tylko jedna strona medalu – drugą jest codzienne życie w izolacji i wiecznym poczuciu zagrożenia ze strony współtowarzyszek niedoli.

Dlatego właśnie celebrycki status w więzieniu to przekleństwo. Wymaga wzmożonego nadzoru i ograniczania kontaktów z grupą, co tylko potęguje samotność. Pamięć o tym, co stało się w 2012 roku, wcale nie wyblakła. Dla kobiet odbywających wyroki w tym samym zakładzie, sprawa Katarzyny W. wciąż jest świeża, a ich niechęć do niej pozostaje niezmienna od lat. Za bramą więzienia czas płynie inaczej, ale pewne etykiety zostają przypięte na zawsze.