Michael Jackson i giganci gitary – rockowe brzmienie Króla Popu

Rock w muzyce Michaela Jacksona – świadomy wybór artystyczny

Michael Jackson doskonale rozumiał, że kontrast buduje emocje. Choć jego muzyka była szybka, taneczna i popowa, na niemal każdej płycie chciał mieć przynajmniej jeden cięższy, gitarowy utwór. Był to zabieg nieprzypadkowy — zarówno artystyczny, jak i wizerunkowy.

Zapraszając rockowych gitarzystów:

• poszerzał brzmienie swoich albumów,
• trafiał do fanów rocka,
• pokazywał, że muzyka nie musi znać granic gatunkowych.

Efektem były utwory, które nie tylko świetnie się sprzedawały, ale również zyskały status kultowych.

Eddie Van Halen i „Beat It” – solówka, która zmieniła pop

Prawdziwym przełomem była płyta Thriller z 1982 roku. W utworze „Beat It” pojawia się legendarna solówka Eddie Van Halen — gitarzysty, który w tamtym czasie był absolutnym numerem jeden.

Van Halen:

• spopularyzował technikę tappingu,
• zrewolucjonizował grę na gitarze elektrycznej,
• wprowadził ciężkie, rockowe brzmienie do popowego hitu.

Jego solówka w „Beat It” jest agresywna, dynamiczna i idealnie wpasowana w strukturę utworu. To moment, w którym świat zobaczył, że gitara elektryczna może być pełnoprawnym elementem muzyki pop.

Steve Stevens i „Dirty Diana” – mrok, klimat i rockowy pazur

Kolejnym gitarowym bohaterem w dyskografii Michaela Jacksona był Steve Stevens, znany przede wszystkim ze współpracy z Billym Idolem.

W 1987 roku Stevens nagrał partie gitarowe do „Dirty Diana” — jednego z najmroczniejszych i najbardziej rockowych utworów Jacksona. Jego styl, łączący technikę z melodyjnością, idealnie wpisał się w dramatyczny klimat piosenki.

Gitara w „Dirty Diana” nie jest dodatkiem — jest nośnikiem emocji, napięcia i energii. To przykład, jak rockowa estetyka może wzbogacić popowy utwór bez utraty jego charakteru.

Slash i „Black or White” – gdy hard rock spotkał popowy mainstream

Na początku lat 90. rock był na absolutnym szczycie popularności. Pracując nad albumem Dangerous, Michael Jackson sięgnął więc po jedną z największych ikon tamtej sceny — Slash, gitarzystę zespołu Guns N’ Roses.

Slash wniósł do muzyki Jacksona dokładnie to, z czego był znany:

• surowe, rockowe brzmienie gitary Les Paul,
• charakterystyczny feeling oparty bardziej na emocjach niż na technice,
• riffy, które zapadają w pamięć po pierwszych dźwiękach.

Najlepszym przykładem tej współpracy jest „Black or White”. Już samo intro jasno sygnalizuje, że nie będzie to klasyczny popowy numer. Gitara Slasha nadaje utworowi energię, agresję i rockowy pazur, który doskonale kontrastuje z tanecznym rytmem i wokalem Michaela Jacksona.

Co ciekawe, Slash nagrał również partie gitarowe do wolniejszego, bardziej klimatycznego utworu z tej samej płyty, udowadniając, że potrafi odnaleźć się także w subtelniejszych aranżacjach.

Gitara jako fundament ponadczasowego brzmienia

Michael Jackson doskonale wiedział, że muzyka nie musi mieścić się w sztywnych ramach gatunkowych. Zapraszając rockowych gitarzystów:

• poszerzał swoją publiczność,
• budował unikalne brzmienie,
• tworzył utwory, które do dziś inspirują kolejne pokolenia muzyków.

Gitara w jego twórczości nie była dodatkiem — była pełnoprawnym bohaterem, który pomógł stworzyć legendę Króla Popu.