Uwielbiany polski aktor uczestniczył w takich ekscesach. Zdobył się na niebywałe wyznanie, a to dopiero początek

Znany aktor o imprezach, używkach i walce z uzależnieniem

Od lat buduje swoją pozycję w polskiej kulturze jako aktor, wokalista i twórca. Urodzony w 1987 roku w Piotrkowie Trybunalskim, absolwent Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, przez lata związany był z ważnymi zespołami teatralnymi w Polsce, takimi jak Teatr Współczesny czy Teatr Studio. Widzowie mogli go oglądać m.in. w serialach takich jak „Heweliusz”, „Warszawianka” czy „Osiecka” oraz w mniej spektakularnych, ale ważnych projektach filmowych, co potwierdzają jego dotychczasowe role.

Artysta rozwija się również jako kompozytor i autor tekstów piosenek. Współpracował z uznanymi twórcami i zdobywał nagrody. Jego działalność w świecie kultury oraz udział w popularnych programach rozrywkowych, takich jak „Twoja twarz brzmi znajomo”, uczyniły go rozpoznawalnym dla szerokiej publiczności. Równolegle toczyła się prywatna walka, o której dopiero niedawno zdecydował się mówić na głos.

W rozmowie z TVP aktor przyznał, że w przeszłości prowadził intensywne życie imprezowe, które dziś ocenia inaczej. Wspomina, że uczestniczył w imprezach o charakterze orgiastycznym, organizowanych w jednej z warszawskich kamienic. W jednym z fragmentów wywiadu mówił wprost, że uczestniczył w seksualnych ekscesach, które nazwał orgiami: 

Przeżyłem takie wydarzenie, że w sobotę wieczorem byłem na imprezie orgii. Dosłownie były takie organizowane imprezy, pewnie są jeszcze. Ja już od lat nie żyję takim życiem, ale miałem swoje takie imprezowe mocne życie i to w Warszawie w jednej z kamienic, można wejść i się rozebrać, można uczestniczyć w w takich no intymnych powiedzmy sferach. Nie chcę tak mówić wprost, wiadomo, ale no na pewno to było jakieś przekroczenie granic dla wielu ludzi.

To wyznanie, jakkolwiek zaskakujące, stało się punktem wyjścia do głębszej rozmowy o doświadczeniach, które ukształtowały go zarówno jako aktora, jak i człowieka. 

Szczere wyznania Januszkiewicza

Szczere wyznania Marcina Januszkiewicza dotyczące jego życia prywatnego obejmują nie tylko intensywne imprezy, ale również zmagania z używkami i własnym umysłem. Artysta w rozmowie przyznał, że okres jego młodości obfitował w substancje psychoaktywne, które dla niego były sposobem na regulowanie napięć i emocji, z którymi nie potrafił sobie poradzić w inny sposób. Jak relacjonował:

Używałem dużo substancji z perspektywy niepotrzebnych, ale wtedy wtedy potrzebnych wyzwalaczy takich, które regulowały mój mechanizm napięć i emocji i byłem od nich uzależniony. To głównie okres studiów tuż przed studiami. 

To brutalne i nieupiększone przyznanie trafia w sedno problemów, które dotykają wielu ludzi, nie tylko tych znanych z telewizji.

Januszkiewicz opowiedział też o momentach, które w rzeczywistości były sygnałem alarmowym dla jego psychiki. Pisał sobie notatki z prośbą o zaprzestanie sięgania po używki, które trzymał w portfelu i czytał następnego ranka:

Bardzo się źle czułem. Bad trip taki totalny. I pisałem sobie drżącą ręką na karteczce: „Nie rób tego więcej”, czy tam „nie bierz tego więcej”. i chowałem to do portfela i rano się budziłem (…) i zaglądałem w portfel, a tam jest komunikat ode mnie z wczoraj: „Nie rób tego więcej”. Miałem takie: „Okej, to znaczy, że jest źle.”

Okres ten, jak sam opowiadał, charakteryzował się nasilonymi stanami lękowymi, nietrzeźwością myśli oraz uzależnieniem, które rządziło jego codziennością. 

Dla Januszkiewicza kluczowym momentem była konfrontacja z własnym lękiem i poczuciem, że jego życie wymaga zmiany. Przyznał, że to między innymi strach i poczucie autodestrukcji skłoniły go do podjęcia decyzji o rezygnacji z używek. 

Przemiana Marcin Januszkiewicza

To, co najbardziej wybrzmiewa z rozmowy Januszkiewicza, to nie tyle sensacja z przeszłości, ile refleksja nad ludzką kondycją oraz wpływem doświadczeń na to, kim jesteśmy dzisiaj. Jego słowa o różnicy między człowiekiem a człowiekiem, skłaniają do głębszej refleksji:

Uczestniczyłem w takiej w takiej imprezie, gdzie było ostro i następnego dnia, czyli jak nastał ranek i była niedziela, to ja jakoś na 13:00-14:00 poszedłem niedaleko, za pawilony na Pasażu Wiecha, na steka na obiad i siedziałem, a obok mnie siedziała rodzina pięknie ubrana, mąż, żona z trójką dzieci i widać było, że wrócili z kościoła dopiero co. Widać było, że są po niedzielnej mszy i spożywają właśnie swój posiłek niedzielny. I wtedy miałem taką rozkminę, że to jest niebywałe, co ja przeżyłem właśnie na przestrzeni tych kilkunastu godzin, że jak daleko jest od człowieka do człowieka, jak to są kompletnie inne pojmowanie tej rzeczywistości. 

Januszkiewicz nie ograniczył swojej wypowiedzi do opisu przeszłości – zarysował również drogę wyjścia z destrukcyjnych cykli. Mówił o potrzebie autorefleksji, terapii i odnalezieniu mechanizmów zdrowego funkcjonowania, które pozwalają na życie bez potrzeby sięgania po substancje lub intensywne bodźce. Przeżycie trudnego okresu stało się dla niego fundamentem nowego rozumienia własnej tożsamości.

W kontekście szerokiej publicznej dyskusji o uzależnieniach, zdrowiu psychicznym i presji życia współczesnego społeczeństwa, takie wyznania mają potencjał, by przełamać tabu i skłonić do rozmowy na trudne tematy. Nie są to słowa, które można sprowadzić do sensacji – są one raczej zaproszeniem do refleksji nad tym, jak każdy z nas mierzy się z własnymi demonami, jak szuka źródeł sensu i jak próbuje odnaleźć równowagę między intensywnością a spokojem.