Ciało w strasznym stanie. To bliska krewna Tomasza Komendy. Tragiczne kulisy

Urzędnicy zignorowali fetor i prośby rodziny

Wyobraźmy sobie dziewiętnaście metrów kwadratowych. To przestrzeń, którą można przejść w trzech, może czterech krokach. Właśnie na takim skrawku ziemi, w sercu cywilizowanego miasta, przez dwa lata gniła ludzka godność i pamięć. Śmierć Stanisławy Szczęsnej, matki chrzestnej Tomasza Komendy, to nie tylko tragiczny finał rodzinnej waśni, ale przede wszystkim przerażający dowód na znieczulicę systemu. Kiedy sąsiedzi alarmowali o insekty i nieznośny zapach, administracja zamiast kluczy wyciągnęła cennik. Groźba obciążenia lokatorów kosztami za „bezzasadne” wezwanie straży pożarnej skutecznie uciszyła sumienia, pozwalając, by za ścianą dokonywał się makabryczny proces mumifikacji.

To, co uderza najbardziej, to totalna bezradność jednostki w starciu z procedurą. Teresa Klemańska ponownie mierzy się z systemem, który lata temu niesłusznie skazał jej syna, a teraz pozwolił jej siostrze zniknąć w biały dzień. Choć relacje między kobietami były trudne i naznaczone piętnem tragedii Komendy, nikt nie zasłużył na to, by stać się „problemem sanitarnym” rozwiązywanym przez firmę sprzątającą. 

Wyzywała mnie, że jestem matką mordercy, wychowałam bandytę — wspomina Klemańska

Policja i Zarząd Zasobu Komunalnego przerzucają się teraz odpowiedzialnością, tworząc biurokratyczny ping-pong nad trumną kobiety, o której zapomniano, bo nie pasowała do żadnej urzędowej tabelki.

 I znowu odbijam się od ściany, jak przy sprawie Tomka. Najgorsza jest ta opieszałość i traktowanie ludzi z góry — mówi Teresa Klemańska, matka Tomasza Komendy i siostra zmarłej, w rozmowie z "GW".

Polska policja nie znalazła ciała w małej łazience

Jak to możliwe, że w pomieszczeniu wielkości większej szafy profesjonalne służby nie potrafią dostrzec zwłok? To pytanie, które powinno spędzać sen z powiek komendantom. Funkcjonariusze odstąpili od przeszukania, argumentując, że skoro rodzina i administracja były tam wcześniej, to „pewnie nikogo nie ma”. To szczyt ignorancji, który zamienia mundurowych w statystów. Zwłoki leżały obok wanny, przykryte prześcieradłem – nie w tajnym schronie, nie pod podłogą, ale w miejscu, które powinno być sprawdzone w pierwszej kolejności podczas procedury zaginięcia. To nie jest błąd w sztuce, to jawna kpina z procedur poszukiwawczych.

Zdumiewa również postawa administratorów. Wejście do mieszkania z administratorką i ślusarzem, o którym wspomina syn zmarłej, Grzegorz, miało być tylko formalnością. Okazało się jednak, że polska biurokracja jest ślepa na ludzkie ciało, dopóki nie zacznie ono przeszkadzać w „opróżnianiu zadłużonego lokalu”. Dopiero wynajęta ekipa, rąbiąca szafy i wynosząca lodówkę, natknęła się na makabryczne znalezisko. To obraz nędzy i rozpaczy: zmumifikowana kobieta staje się widoczna dla świata dopiero wtedy, gdy trzeba wyczyścić metraż pod kolejnego najemcę. Do tego momentu dla państwa była tylko numerem PESEL z rosnącym długiem.

Zobaczyłem, że na stole leży mamy inhalator, dokumenty, pieniądze, przecież nigdzie by bez nich nie wyszła. Chciałem się rozejrzeć po mieszkaniu, ale kazali mi zaraz wychodzić.

Kto odkrył zwłoki krewnej Tomasza Komendy?

Finał tej historii ma w sobie coś z najgorszego koszmaru. 8 grudnia 2025 roku do mieszkania weszli ludzie z siekierami i łomami, by zrobić porządek z mieniem „nieobecnej” lokatorki. Pracowali w atmosferze rutyny, niszcząc pamiątki, zdjęcia i meble, podczas gdy metr dalej spoczywała właścicielka tego wszystkiego. Brak protokołu zniszczonych rzeczy to kolejny policzek dla bliskich. Rodzina nie tylko straciła krewną w tragicznych okolicznościach, ale też została odcięta od możliwości pożegnania się z jej materialnym dziedzictwem. Wszystko wylądowało na śmietniku historii, bo „jednostka nie wiedziała o zaginięciu”.

Mieszkanie sprawiało wrażenie opuszczonego od dłuższego czasu — informuje podkom. Aleksandra Freus.

Dziś prokuratura czeka na opinie biegłych, a adwokaci mówią o „podejściu, a nie przepisach”. 

Gdybyśmy na co dzień nie kierowali się jedynie ślepym patrzeniem w przepisy, ale też logicznym postępowaniem w zgodzie z wewnętrznymi zasadami, takich problemów by nie było. - mówi adwokat Paweł Marchewka

Ale żadna ekspertyza nie przywróci życia ani godności Stanisławie Szczęsnej. Tragedia rodziny Komendy trwa nadal, przybierając coraz to nowe, bardziej absurdalne formy. To memento dla nas wszystkich: żyjemy w świecie, gdzie fetor rozkładającego się ciała przegrywa z obawą przed mandatem za nieuzasadnione wezwanie służb. Jeśli nie zaczniemy reagować na to, co dzieje się za ścianą o powierzchni 19 metrów kwadratowych, to jako społeczeństwo jesteśmy tak samo martwi, jak ta zapomniana kobieta w łazience.