Najpierw Majtyka, teraz ona. Nie żyje kolejna gwiazda "Na Wspólnej"

Nie żyje Magdalena Majtyka

Wrocław żyje historią, która zaczęła się jak zwyczajny dzień, a skończyła policyjnym komunikatem rozsyłanym po całym kraju. Magdalena Majtyka, twarz znana widzom z ekranów telewizorów, zniknęła w poniedziałek, 4 marca. Od tamtej pory media i internauci śledzą każdy ruch śledczych, próbując zrozumieć, co właściwie wydarzyło się na Dolnym Śląsku.

Wszystko zaczęło się na południu Wrocławia, gdzie aktorkę widziano po raz ostatni. Kiedy godziny mijały, a telefon milczał, mąż kobiety zdecydował się zawiadomić policję. W takich sytuacjach czas jest kluczowy, dlatego rodzina nie czekała na efekty oficjalnych działań i ruszyła z prywatnymi poszukiwaniami. Media społecznościowe zalały zdjęcia aktorki i prośby o pomoc. Trudno się dziwić tej skali – w dobie internetu każda informacja o nietypowym zachowaniu czy podejrzanym samochodzie może być na wagę złota. Ludzie autentycznie przejęli się losem kobiety, wierząc, że to tylko chwilowy kryzys lub nieporozumienie.

Nadzieja zaczęła jednak słabnąć, gdy śledczy wykonali kolejny krok w terenie. Kilka dni po zniknięciu, około 50 kilometrów od Wrocławia, natrafiono na konkretny ślad. W lesie w pobliżu miejscowości Biskupice Oławskie odnaleziono samochód, którym poruszała się zaginiona. Widok pojazdu nie napawał optymizmem – auto było wyraźnie uszkodzone. Porzucony samochód w głębi lasu to scenariusz, którego każdy bliski zaginionej osoby boi się najbardziej. Miejsce znaleziska zostało natychmiast zabezpieczone, a policyjni technicy rozpoczęli drobiazgowe oględziny. Pytania o to, czy doszło do wypadku, czy może w sprawę zamieszane są osoby trzecie, na razie pozostają bez jasnej odpowiedzi. Sprawa jest skomplikowana, a służby dawkują informacje, co tylko potęguje napięcie wokół tej smutnej historii.

Ale to nie jedyna aktorka serialu “Na Wspólnej”, któa nas opuściła.

Kim była Elżbieta Gaertner?

W świecie zdominowanym przez celebrytów jednego sezonu, postacie takie jak Elżbieta Gaertner przypominają, na czym polega prawdziwy etos pracy aktorskiej. Nie chodziło tu o błysk fleszy czy bywanie na ściankach, ale o rzemiosło uprawiane z godnością przez ponad pół wieku. Kiedy w wieku 82 lat odeszła ta wybitna artystka, polska kultura straciła jeden z najbardziej kojących i charakterystycznych głosów, jakie kiedykolwiek gościły w naszych domach przez głośniki telewizorów.

Urodzona w wojennej Warszawie w 1942 roku, Gaertner od początku zdawała się być prowadzona przez silną intuicję artystyczną. Studia na prestiżowej warszawskiej PWST ukończyła w 1965 roku, co otworzyło jej drzwi do świata teatru, który stał się jej pierwszym domem. Debiut w „Dwóch teatrach” Szaniawskiego był zaledwie wstępem do bogatej kariery scenicznej. Przez dekady budowała pozycję aktorki, która potrafiła udźwignąć zarówno ciężar dramatu, jak i lekkość komedii. To właśnie ta wszechstronność sprawiła, że reżyserzy chętnie widzieli ją w obsadzie, wiedząc, że każda postać, nawet epizodyczna, zyska dzięki niej unikalny rys.

Choć teatr był fundamentem, to masowa widownia zapamięta ją przede wszystkim z dwóch skrajnie różnych światów: popularnych seriali oraz dubbingu. W ostatnich latach aktorka przeżywała swoisty renesans popularności dzięki platformom streamingowym. Rola Krystyny w „Gangu Zielonej Rękawiczki” pokazała, że Gaertner ma w sobie niespożyte pokłady dystansu i energii, których mogliby jej pozazdrościć młodsi koledzy po fachu. Z kolei fani telenowel kojarzą ją doskonale jako matkę Ewy z „Na Wspólnej” – postać ciepłą, bliską i naturalną.

Elżbieta Gaertner nie żyje

Jednak to praca za kulisami, w zaciszu studia dubbingowego, uczyniła z niej postać kultową dla kilku pokoleń Polaków. Głos Elżbiety Gaertner miał w sobie coś magnetycznego. Potrafił być surowy, kiedy wcielała się w panią Pomfrey w sadze o Harrym Potterze, ale też majestatyczny, gdy przemawiała jako Królowa mrowiska w filmie „Dawno temu w trawie”. Dubbing to trudna sztuka – aktor jest pozbawiony mimiki i gestu, musi polegać wyłącznie na modulacji dźwięku. Gaertner opanowała tę technikę do perfekcji. Jej interpretacje w takich produkcjach jak „Mój brat niedźwiedź 2” czy „Stuart Malutki” nie były tylko zwykłym czytaniem list dialogowych. To było nadawanie duszy rysunkowym postaciom.

Współpracownicy wspominają ją jako osobę niezwykle punktualną i zawsze przygotowaną. W środowisku artystycznym, które bywa kapryśne, cieszyła się opinią mentorki. Nigdy nie budowała dystansu wynikającego ze stażu pracy. Zamiast tego oferowała wsparcie młodszym artystom, dzieląc się doświadczeniem bez zbędnego mentorstwa. To właśnie ta skromność połączona z profesjonalizmem sprawiła, że wiadomość o jej śmierci odbiła się szerokim echem wśród kolegów z branży.

Z perspektywy czasu widać, że Elżbieta Gaertner była jedną z tych aktorek, które stanowiły kręgosłup polskiej kultury. Nie szukała taniego poklasku, nie brała udziału w medialnych sporach. Robiła swoje, wierząc, że jakość obroni się sama. I rzeczywiście się obroniła. Nawet jeśli ktoś nie kojarzył jej nazwiska, z pewnością znał jej głos. To on towarzyszył dzieciom podczas wieczorynek i dorosłym w niedzielne popołudnia przed telewizorem.

Odejście takiej artystyki to koniec pewnej epoki. Epoki, w której aktorstwo było zawodem zaufania publicznego, opartym na solidnym warsztacie i szacunku do widza. Elżbieta Gaertner zostawia po sobie setki ról, ale przede wszystkim wspomnienie artystki, która potrafiła sprawić, że każda wypowiedziana przez nią kwestia brzmiała szczerze. Pozostanie w pamięci jako postać o wielkim sercu i niezwykłej wyobraźni, która swoimi rolami potrafiła rozbawić, wzruszyć i pouczyć, nie podnosząc przy tym niepotrzebnie głosu.